Dzielimy się wiedzą

Sailor Spot - konkurs urodzinowy 1-31.07.2025 Każdy z nas ma swoje morze. Czasem to wspomnienie, czasem marzenie. W lipcu zapraszamy Cię, byś wypłynął po jedno i drugie.

Coraz częściej tracimy kontakt z pogodą – poruszamy się pomiędzy klimatyzowanymi pomieszczeniami (dom, biuro), nie mając styczności z warunkami atmosferycznymi. Przestajemy je obserwować, analizować, rozumieć.

Wszystko zaczęło się w Benalmadenie w maju 2025 — marinie pachnącej solą, smażonym kalmarem i kremem przeciwsłonecznym z czynnikiem +50. To właśnie stąd, z podszewki Costa del Sol, wypłynęliśmy w rejs, który miał uczcić prawie okrągłe urodziny Malwiny — kobiety tak pełnej życia, że można by nią było zasilać małą wioskę. Burza rudych włosów, energii i uśmiechu, którego nie dało się nie odwzajemnić. Jej mąż, Piotr — jak z katalogu żeglarskich snów: wysoki, spokojny, o spojrzeniu człowieka, który potrafi słuchać ciszy — był kontrapunktem dla jej ognia.

Po 26 godzinach podróży i 90 milach morskich w końcu dotarliśmy do mariny Hercules w Ceucie – czuć było, że Ceuta ma w sobie coś wyjątkowego.

Subiektywna historia rejsu - STS Pogoria

W marcu 2025 serwisie Metropolia Bydgoska pojawił się artykuł, który przybliża ofertę rejsów szkoleniowo-stażowych organizowanych przez Sailor Spot.

Woda w tej części wyspy była wyjątkowo czysta, wprost zapraszając nas do zanurzenia się w chłodnych, krystalicznych wodach Majorki. Załoga zmęczona po całonocnej żegludze, chętnie skorzystała z okazji, by popływać i odpocząć przed kolejnym etapem.

Marina Real Club Nautica tętniła życiem, pachniała morzem, starym olejem silnikowym i ekscytacją. Słońce odbijało się od kadłubów jachtów, a w powietrzu unosiło się coś jeszcze – zapowiedź przygody. „Beluga V”, nasz pływający dom, czekała gotowa. Jej jasny kadłub błyszczał w popołudniowym świetle, a wnętrze, przypominające ekskluzywny apartament, obiecywało komfort w czasie rejsu.

Na pokładzie naszego jachtu panował spokój, który kryje w sobie zapowiedź sztormu. Załoga, wilki morskie ze Stavanger, zdawała się wyrzeźbiona z tego samego materiału, co klify północnych wybrzeży. Był wśród nas Skipper – człowiek o twarzy surowej jak ziarno piasku zepchnięte wiatrem na bezdroża. Wyglądał, jakby go wyrzeźbił wiatr północny, a los doprawił go niezaprzeczalnym podobieństwem do Sama Eliota. Nawet ci, którzy znali go od lat, zwracali się do niego tym imieniem, jakby w ten sposób chcieli uszanować jego milczącą potęgę.