Pomiędzy ciemnością morza a bezkresem nieba
🌊 Nocna wachta
Nocne wachty mają w sobie coś specjalnego. W drodze z Sycylii na Sardynię morze nieustannie się zmieniało, raz było spokojne i gładkie jak tafla szkła, za chwilę zaś ciemne, głębokie i nieprzeniknione. Nad tą taflą zmieniało się także niebo.
🌑 Fascynacja mrokiem
Ostatnie odcienie zmierzchu ustępowały granatom nocy, a horyzont rozświetlały pojedyncze światła kutrów rybackich, statków i odległe świetliki gwiazd. Patrząc w ciemność, trudno było mi oprzeć się wrażeniu, że jest w niej coś jednocześnie fascynującego i dzikiego. Uwielbiam mrok morza, które budzi we mnie respekt, ale jednocześnie daje niezwykłe poczucie spokoju. W ciszy przerywanej jedynie szumem wody i wiatru dostrzegam rzeczy, które na lądzie umykają w codziennym pośpiechu. I to właśnie ta zmienność jest tak zachwycająca.
🌌 Przestrzeń i wolność
Nie ma dwóch takich samych chwil, dwóch identycznych fal ani dwóch takich samych obrazów nieba. Każda godzina przynosi nową scenerię, nowe światło i nowe emocje. A gdzieś pomiędzy ciemnością morza a bezkresem nieba pojawia się zachwyt nad przestrzenią, ogromną, wolną. A „przestrzeń” i wolność kocham najbardziej! Uwielbiam te chwile. Za ich ciszę, za spokój, za pokorę, której uczą, i za poczucie, że jest się tylko małą częścią wielkiego, pięknego świata. A gdy noc powoli ustępowała miejsca świtowi, na horyzoncie pojawiły się zarysy Sardynii… cdn.
